BÝR HAYAL GEÇTÝ ÜZERÝMDEN-3

(Gecenin sancýsý)

Sancýlý geçen gecenin izleri yer yer hüküm sürmekteydi. Uyandýðýmda ilk düþündüðüm gece olan biten oldu. Henüz tam uyanamamanýn verdiði bir durum mu bu yoksa. Uyandým, uyanacaðým, uyanýyorum derken. Düþünmeden edemiyorum gece bana dokunduðunu hissettiðim o küçük elleri.

Günün ilk ýþýklarýný, selamladýktan sonra uymuþ olmanýn verdiði bir yorgunluk muydu üzerimdeki, yoksa gece ki koþturmaca gerçek miydi?

Kalktýðýmda ancak gün ortasýna yetiþebilmiþtim. Yorgundum ama huzurluydum… Ýçimde sýcak bir sevginin huzmeleri vardý. Sanki, yeni bir filiz sürgün vermekteydi.

Titrek bir duygu vardý tam kalbimin üzerinde, bir mum ýþýðýnýn alevi gibiydi… Her an sönecekmiþ gibi ama sönmemek için direnen yer yer küçülüp büyüyen ancak karanlýða teslim olmayan bir alevin titrek sýcaklýðý…

Bir heyecan vardý içimde bilmediðim ve görmediðim bir yere gitmiþ. Daha önce yaþamadýðým lezzetleri tatmýþtým sanki. Evet, kafam karýþýktý belki ama gönlümde ona nazaran bir sükunet hakimdi. Ve ben þuan akýlýmýn karýþýklýðýndan, mantýðýmýn bulanýklýðýnda sýyrýlýp, gönül sularýnda dümen çevirmek, yelken açmak istiyordum. Ama bulanýk olan aklým buna izin vermiyordu. Dönüp bana o huzur dolu anlarý yaþatan hayale girmeme müsaade etmiyordu. Lakin, direnecektim ben bir anlýk huzur için dahi deðerdi akýldan sýyrýlmaya.

Kelepçelerde, prangalardan, kafeslerden kurtulup uçmak, özgürce kanat çýrpmak. Ve havaya duran beni bekleyen o minik ellere konmak…. Bir kuþ gibi çarpýyordu kalbim, ökseye takýlmýþ. Kurtulmak için çýrpýndýkça acýyordu her yerim ama her ne pahasýna olursa olsun kurtulmalýydým buradan…. Her ne pahasýna mý? Evet, ya pahalýya mal olacaksa? Ökseden kurtulmak isterken kanadýný ve ayaðýný kýrýp uçamaz bir durumla karþý karþýya kalmak varsa hesapta? Evet, ya çok canýmý acýtacak bu dikenli tarladan geçmek gerekirse, o dikenler her yerimi kanatýp acýtýrsa canýmý? Yok yok korkuyorum… Yalnýz baþýma yapabileceðim bir þey deðil bu…

Peki beni orda bekleyen o bir çift göz, ona ne diyecektim? Hayýr, gitmeliydim. Ben sýcak bir kalbi geri çeviremezdim. Tamam, ama nasýl? Bu iþ düþünmeyle, ölçme-biçmeyle olmuyor, ‘Ya nasip deyip yürüyeceksin’ diye bir ses çok derinden içerlerden geldi.

Ve ben baþladým yürümeye. Yine bilmiyordum nereye gideceðimi. Yine bilmiyordum yönümü, cihetimi… Sadece yürüyordum, aklýmýn dur demesine, dön demesine aldýrmadan yürüyorum. Zira biliyordum ben bilmesem de nereye gideceðimi bir yürüten vardý hedefe doðru beni.

Kaybolmuþtum yine, garip bir sis belirmiþti etrafýmda, yine gerçekle hayalin koptuðu yerdeydim. Durmuþtum bir ses ya da iþaret bekliyordum. Neredeydi o? Ya bu sefer gelmezse? Acaba seslense miydim ona? Yok, daha önce hiç seslenmemiþtim ki, hem ne diyecektim?

Yürüyecek halim ve takatim kalmamýþtý birden. Gelmeyecek fikri tüketmiþti tüm þevkimi. Bulunduðum yere oturdum, yok yok oturmak deðil yýðýldým kaldým. Baþým önümde nemli gözlerle beklemeye baþladým. Daha önce hiç bu kadar bekletmemiþti. Gelmeyecek miydi?

Tam ümidim tükenmek üzereyken, o minik elleriyle omzuma dokundu. Bakýþlarýmý arkama çevirdiðimde gelenin o olduðunu gördüm. Ona doðru dönünce ben ‘Baba’ deyip sarýldý boynuma birden. Ben de ona sarýldým sýkýca, bu defa ben de daha sýký sarýlýyordum ayrýlmak istemiyordum zira. Ilýk ýlýk bir esinti yayýldý tüm bedenime, bir sekine inmiþti üzerime. O anýn bitmemesini istiyordum tüm içtenliðimle. Gerçek miydi bilmiyorum ama huzur verici olduðu kesindi. Sýkýca sarýlýyorduk birbirimize. Hiç konuþmadan sadece sarýlýyorduk. Ýlk baþta neden geç kaldýðý sormak istemiþ ancak bu anýn tadýný bozmamak için vazgeçmiþtim.

Kara gözleriyle gözlerimin içine bakýyor. Minik elleriyle saçlarýmý okþayýp kokluyordu. Evet, benim küçük Beyza’mdý bu þirin kýz.

‘Kalk artýk çýk þu yataktan tembel seni’ kimdi bu sesin sahibi? Evet, kardeþim ama ben ben neredeydim þuan? O, yok olamaz ben yine kaybetmiþtim onu, tam kollarýmýn arasýndaydý… ‘Dýþarýda gün ortasý oldu hala yatakta tembellik yapýyorsun kalk artýk’ evet, gün ortasýydý ama gece karanlýðý çökmüþtü sineme. “Tamam kalktým” diyip sýyrýldým yataðýmdan aþaðýya, ayaklarým yere basýyordu ama bir yaným ötede bir yerde kalmýþtý.

                                   gecenin ardýndan gelen gün...