HAMDIM PİŞTİM

İçimdeki iyi ve güzel olan her şeyi

-sevgim hariç- 

bir kara deliğe kaptırdım.

Çok uzak bir zamanda değil 1-1,5 sene öncesinde şimdiki halime nazaran mutlu bir hayat sürmekteydim. Sıkıntılar hiç eksik olmazdı başımdan ama hep yanımda birileri olurdu teselli olacağım. O zamanlar büyümeye dirençli küçük ve haşarı bir çocuk vardı içinde. Sulu, vıcık vıcık şakalar yapabilen, ayağı kaydığında oturup kendine gülebilen bir çocuk…

‘Yeter artık büyü’ diye başlayan tüm cümlelere rağmen masallar aleminin kapılarını açıp, hayal denizinde gemilerini yüzdürebilmeyi başarırdı. Çoğu zaman amansız ve de zamansız bir fırtına gemisini ters çevirirdi…o zaman oturup burnunu çeke çeke ağlar sonra da kendine başka bir oyun bulurdu ve ardından yeni bir gemi çıkardı limandan mavi denizlere yelken açan. Sarsılırdı, düşerdi, bocalayıp dururdu… düştüğünde dizleri kanardı ama olsun o yaralar çabuk kapanırdı. Hayattaki tüm olumsuzluklara, zalimlere, karanlığa ve adaletsizliğe rağmen ‘şükür derdi’ ve gülümsemeye gayret ederdi.

Ama bir gün, önce gurbetten öte gurbete göçtü. Yalnız kaldı, sonra fırtınalar dövmeye başladı sahillerini. Bir, iki, üç…. Artık gemisini yüzdüremiyordu bu amansız denizde, o deniz mavi de karanlığın en derine ve kasvetin en kesifine bulanmış korkunç bir canavardı.

Büyü diyenlere inatla büyümeyi reddeden çocuk, çok yara aldı bu sefer. Ve teselli olacağı başını yaslayacağı bir omuz aradı, halinden anlayan bir çift göz…

Evet, büyüyordu o da. Çok acı veren bir tecrübeydi bu… Büyümek için edinilen en acı tecrübe…

Sustu, konuşmadı kimseyle. İçinde kopan fırtınaları bastırmak için sustu. Büyümenin verdiği acıyı belli etmemek için sustu. ‘konuş’ dediler bu defada ama o konuşmadı. Konuşmak olmayacaktı derman derdine anlamıştı. Ve bundan dolayı sustu.

Sessizlikte aradı huzuru ama o sessizlik her geçen gün bir şeyler koparıyordu. Ve buna her direndiğinde, konuşmak istediğinde sessizlik konuşmalarına takılıyor ve birden susuyordu. Zira konuşurken aklı sol yanına söz geçiremiyordu.

Her şeyin bir kırılma notası vardır ya, işte o kırılma noktası çoktan yaşanmıştı. Hata nerdeydi bilmiyorum. Çok aradım bunun yerini… Kendimdeki hataları biliyordum ama beni aşan hatalar beni karanlık bir yere sürüklüyordu, önüne gelen her şeyi yutan bir ‘kara deliğe’.

Artık neden böyle oldu diye sormamaya çalışıyorum. Olup-bitenleri, olduğu gibi kabul etmeye ve unutmaya bazıları.

Bildiğim pek çok şeyi sorguladım, ezberlerimi bozdum, öğrendiklerimi yeniden gözden geçirdim ve bazılarını bilmediği-öğrenemediğimi anladım. Kimi zaman şüpheler girdabında döndüm durdum, kimi zaman isyan kapısının önüne kadar vardım geri döndüm, bazen de ters-düz ettim tüm düzleri ve tersleri….

Bir şeyden hiç şaşmadım ama ‘bir yerde sevgi-muhabbet varsa orda işler güzel olur’ sevmedikten sonra ne kadar çalışırsan çalış, kendini parala hiç bir şey yapamazsın. Yaptığın işi sevmek, çalıştığın yerde mesai arkadaşlarını sevmek, arkadaşını sevmek, çiçeği-böceği-kuşları sevmek… “İman etmedikçe Cennet’e giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe tam iman etmiş olamazsınız” evet bu kutsi sözün sahibi Nurlu İnsan (s.a.s.) bunu anlatıyordu bizlere. Birbirimizi sevmek… Yunus’un deyimiyle ‘Yaratandan ötürü sevmek” kırmadan, dökmeden yaşamanın formülü bu beklide.

Evet, ben bir kara deliğe düştüm, yıprandım, hırpalandım, acı çektim, yara aldım, pek çok şeyimi kaybettim -ki bunların içinde en önemlisi insanlara olan güvenimdi- ama sevgimi kaybetmedim. Ve şimdi ‘Hamdım piştim, yandım elhamdülillah’(Mevlana) demek istiyorum.