Teselli vermek için sunduğum dal kurursa, solmuş bir gül gibi elimde kalırsa..teselli bekleyene mi, yoksa teselli umduğu elden hicran yudumladığına mı üzüleyim?

BİR TESELLİ VER



***

En son bu cümleler geçmişti zihnimin öbek öbek olmuş bir bölümünden. Evet tamam yazmaya hazırım diyordum ki tam içerden bir ses  “Hadi yemeğe gel” bütün tamamlarıma rağmen ses ısrarla ve artık rahatsız eden bir tarzda “Yemeğe gel” diyince yazmayı bırakıp kalktım ve o gün bugündür yazamıyorum…ve yine aynı ses…

Bu bana Barış Abi’nin “Domates biber patlıcan” adlı şarkısını hatırlattı. Hani orda diyor ya “..tam aşkımı itiraf edecekken sokaktan gelen o sesle yıkıldı dünyam, domates biber patlıcan…”

Evet, bende de nice zamandır aynı durum var ve “dışardan gelen sesle” hayal dünyam yıkılıyor, enkaz altında kalan ilhamlarım birer kelebek olup uçup gidiyor.  Ama bu arada şunuda itiraf etmeliyim ki (ehe ehe … kimseye aşık felan değilim yukarıdaki durumla bunu bağdaştırmayalım) bu kanatların ilham kelebeklerini havada uçarken izlemek çok hoş oluyor. Rengarenk kanatları ve ahenkli uyumları izlemeye değer bir manzara meydana getiriyor. Evet, keşke bu güzel manzarayı temaşa etmek için ilhamları kaçırmaya gerek olmasa. Yine de neyin ilham getireceği belli olmuyor işte bazen bu kanatlanıp uçan ilham kelebekleri de başka ilhamlara kapı aralıyor.

İşte son durumlar bunlardan müteşekkil oluşan ilginç bir yapı oluşturmuş karmaşık şekillerin serencamesi olmaktadır. ( Bu cümleyi anlayan bana da söylesin, ne tür bir dille yazılmış olabilir acaba gizli bir kod olabilir mi?)

Daha fazla saçmalamamak için bu yazıy burada bitirmem gerek aslında. Fakat içimden bir ses sürekli olarak bana “yaz, yaz, yazmaya devam et” diyor. Ne yazayım diye sorduğumda ise “sadece yaz” diyor. Hani şu reklamda olduğu gibi –nasıl yazılıyordu- Humanrace sanırım böyleydi, orda “Sadece koş” diyor biri işte bu içimden gelen ses de öyle “sadece yaz” diyor ne yazacağımı söylemeyince bende ardından ekliyorum “ülken için yaz, (peeeh) bir arkadaşın için yaz, kendin için yaz ama sadece yazmak o nasıl olacak?

Bu arada bu en baştaki cümleyi hangi sebepten ötürü yazdığımı hatırladım. Kpss’den (ki kendi aramızda bu sınava KePaSSe deriz) beklediğinden düşük puan alan bir arkadaşıma teselli veriyordum, o polisliği düşünüyordu bende ona polislik tercih kılavuzunun yayınlandığını Sekkizbin beşşyüz polis memuru alacaklarını haber verdim hatta müjdeledim diyeyim. Ben kılavuza bir göz attıydım ama böyle sonuçlanacağını nerden bilebilirim yarım saat geçmeden telefon etti arkadaşım “Kardeş polisliği de tercih edemiyorum” ses tonu çok kötü belli ki çok üzgün ben ise sersem-sepelek ve de şaşkın bir halde sordum “Ama..neden?” cevap gecikmeden geldi “Yaştan, yaş sınırını geçmişim” hayda ben ne diyeyim bunun üstüne şimdi diye düşünmeye başladım o ise bu arada “Görüşürüz” diyerek telefonu kapatırken ben ancak “Üzme kendini” diyebildim. Tabi kendini üzmene ne gerek var ben seni üzüyorum zaten. İşte bu söz bu olay üzerine dudaklarımdan dökülüvermişti.

Neyse o günlerin üzerinden birkaç hafta geçti her ikimizde unutmaya ve teselli olmaya çalıştık. Aslında o benden daha çabuk atlattı bu şoku.

Her şey karıştı yine zihnimde. Bu yazıya başlarken… neyse sanırım bu kadar..