Birkaç gün önce, bir belgesel programında gördüm bu sevimli hayvanı. Kendileri öyle yavaş ve aheste hareket ediyor ki ‘yavaş’ kelimesi dahi hızlı kalıyor karşısında bu hayvanın. Haftada bir tutunduğu ağaçtan yere inen, sürekli yüzünde tatlı bir gülümseme bulunan slov-morşin bir güzellik. J Ne yazık ki, bu sevimli hayvanların nesli tükenmek üzere, aslında bunu anneme söylesem hiç de şaşırmaz eee ne de olsa adı üstünde ‘tembel hayvan’… J

            Evet şimdi nerden çıktı bu belgesel yanını. RTÜK’ten herhangi bir ceza almadım. (Keşke tv kanallarında kültür programı yayınlama sadece cezası verilmeden de bu tür faydalı programlarlar olsa, neyse bu hayali bi kenara bırakayım...)

            Bu aralar fazlasıyla tembel olduğumdan dolayı, benimle aynı mesleği yapan bir dost görmüş gibi sevindim bu sevimli hayvanı görünce J

            Hayatta hiçbir acelesi olmayan bu sevimli hayvan neslini devam ettirme mecburiyetinde şimdilerde… Neslinin tehlike altında olmasının sebebi tembel olması değil ne yazık ki ‘insanlar’ evet biz insanlar. Doğadaki tüm güzellikleri acımadan yok eden insanlar…

            Şimdi burada bu hayvanın hayat hikayesini ya da insanların dünyayı ne kadar hor kullandığını anlatacak değilim o benim boyumu aşar. Bunlar sadece içimden gelen serzenişlerdi.

             Bu hayvanı gördükten sonra hakkında ufak bi araştırma yaptım. Evet, Google amca sağ olsun ve de Vikipedia…

            Ancak adına neden ‘Tembel Hayvan’ denildiğini anlayabilmiş değilim bu hayvan sadece yavaş hareket ediyor. Ben hızlı hareket ettiğimde de kimse bana ‘çalışkan’ demedi ki…

            Her ne kadar kendisine tembel denilse de yüzündeki o tatlı gülümsemesi insana huzur veriyor. Ve bu gülümseyişi belki de onu diğer canlılardan ayıran en büyük özelliği.

           
          Her şeye rağmen gülümseyebilmeyi bizlere gösteren bu hayvana teşekkür ediyorum. Bu yazıyı da bunun için yazmaya karar verdim. Zira belgeselde bu sevimli canlıyı görene kadar moralim çok bozuk ve asık suratlıydım. Tabi birde etrafımda bulunan insanların bana tembel demeleri gayet moralimi bozmuştu ama şimdilerde biraz daha iyiyim. Her ne olursa olsun hayata karşı gülümsek gerektiğini öğretti bana. Ayrıca başkalarının sana tembel demesi önemli değil önemli senin kendini nasıl gördüğün ve hayatta bazı şeyleri kaçırdığını sanarak acele etmenin gereksizliğini…

            ***

            aman sende tembellik ruhuna işlemiş bir hayvan üzerinden dahi hemen kendine pay çıkarıyorsun. Hayat tüm hızıyla akıp giderken sen ne diye aheste aheste sallanıyorsun bu da yetmiyormuş gibi tembelliği meslek edinmenin yollarına bakıyorsun yuh yani sana kalk, silkelen ve kendine gel… J

            ***

            “İş görmeyi, çalışmayı sevmeyen, çaba göstermekten, sıkıntıdan kaçan (kimse), üşengeç” ya da “tıp ilminde;  Fonksiyonunu yerine getirmede yavaşlık gösteren (organ)” tembellik bu şekilde tanılanıyorken neden bu hayvancığa ‘tembel hayvan’ denilmiştir. Bu sevimli canlı çalışmayı sevmiyor değil, sadece yavaş hareket etmeyi seven, mütebessim çehresiyle etrafına gülücükler saçan ve hayatından memnun bir canlı.

           
Son olarak; boş vermişim, boş vermişsin, boş vermişiz hayata sen de takıl ağır ağır olsa da bu katara…

Kıssadan hisse; (bu ne demektir ya, neden insanlara hisse verilir ki ) hayata gülümse, belki mutluluk bir gülüş kadar uzaktır sana…